Laboratorium zbrodni. Podcast Crazy Nauka - Hallgatás Online

00:04 Mężczyzna, który najszybciej na świecie biegał bez nóg. Kobieta, która robiła błyskotliwą karierę, ale miała pycha spotkać go na swojej drodze. Walentynki, które mieli spędzić razem. 00:17 14 lutego 2013 roku cztery strzały w zamknięte drzwi zniszczyły to wszystko, a o losie zabójcy zdecydowała naukowa analiza lotu pocisków. Laboratorium Zbrodni. Nauka w służbie kryminalistyki. 00:34 Podcast twórców Crazy Nauki we współpracy z Polskim Radiem. Dzień dobry, tu Ola Stanisławska. 00:42 I Piotrek Stanisławski. Witamy Państwa w kolejnym odcinku Laboratorium Zbrodni, czyli serii, w której zajmujemy się sprawami kryminalnymi, patrząc na nie z punktu widzenia nauki i tego, jak wpływa ona na pracę śledczych. Ten podcast powstaje we współpracy z Polskim Radiem. Zresztą podobnie jak sekcja teorii spiskowych, drugi nasz cykl podcastowy, no a my sami jeszcze tworzymy podcast Crazy Nauka. 01:07 I oczywiście bardzo Państwu dziękujemy za komentarze, za oceny, które Państwo nam wystawiają. No i oczywiście bardzo szczególnie dziękujemy za polecenia naszego podcastu innym. A jeśli jeszcze Państwo nie subskrybują Laboratorium Zbrodni, no to właśnie teraz jest dobry moment, aby to zrobić. 01:26 Dzisiejsza sprawa, śledzona swego czasu praktycznie przez cały świat, zaczyna się od czterech strzałów oddanych przez zamknięte drzwi przez słynnego Paralimpijczyka Oskara Pistoriusa. 01:39 Nikt nie widział jak strzelał, odpowiedzi musiały więc dostarczyć dowody, czyli otwory po pociskach, uszkodzenia samych drzwi, rany u ofiary, z których odtworzono przebieg zdarzenia. A jego interpretacja, znana dziś szeroko, wcale nie była od początku oczywista. 01:59 Ważna uwaga, będziemy mówić o prawdziwych zdarzeniach i w tym odcinku pojawi się opis strzelaniny i śmierci. 02:05 Jeśli słuchają więc nas osoby wrażliwe, zmagające się ze stanami lękowymi lub mające za sobą traumatyczne doświadczenia, to te treści mogą być dla nich nieodpowiednie. 02:15 Jeżeli ktoś czuje, że ten temat może mieć na niego negatywny wpływ, to zachęcamy do wybrania innego odcinka lub powrotu do tego materiału wtedy, gdy będą Państwo na to gotowi. 02:25 Dbajmy o swoje zdrowie psychiczne. 02:28 Słuchasz podcastu Laboratorium Zbrodni. 02:32 Silverwoods to jedno z zamkniętych osiedli na przedmieściach Pretorii w Republice Południowej Afryki. 02:39 Jeśli wyobrażają sobie Państwo takie zamknięte osiedla jak coś na wzór naszych polskich zamkniętych osiedli, No to cóż, to jest naprawdę bardzo, bardzo dalekie od rzeczywistości, bo w RPA bezpieczeństwo to towar bardzo deficytowy. A kogo tylko na to stać, no to ten kupuje dom właśnie na zamkniętym osiedlu. A takie osiedle to w praktyce... No twierdza. 03:11 Otoczona wysokim murem, płotem pod napięciem, wyposażona w bramy obsadzone uzbrojonymi po zęby posterunkami. Ten kto mieszka na takim osiedlu albo przyjeżdża tu w gości, ten musi się liczyć z obowiązkowymi kontrolami przy wjeździe i wyjeździe. No i z nocnymi patrolami. No a cóż, to nawet takie zabezpieczenia nie chronią w pełni przed kradzieżami czy napadami rabunkowymi. 03:40 Oczywiście cała ta sytuacja to spadek po epoce apartheidu. 03:45 która pozostawiła społeczeństwo skrajnie podzielone na białą mniejszość, która zgromadziła w ręku bogactwa kraju oraz czarnoskórą większość, przeważnie skrajnie ubogą, od dziesięcioleci spychaną na margines. Mimo ustawowego zrównania praw obu tych grup po upadku apartheidu, przepaść ekonomiczna między nimi wciąż rodzi konflikty. Za murami ukrywają się więc uprzywilejowani obywatele, którzy śpią dużo spokojniej niż cała reszta kraju. 04:17 Mamy więc to osiedle Silverwoods, jest 3.12 w nocy, 14 lutego 2013 roku. Noc jest ciepła, bo RPA, luty to środek lata. 04:30 W jednym z budynków przy ulicy Bash Willow słychać huk, potem następny i kolejny, łącznie cztery. Dźwięk jest na tyle głośny, że wyrywa ze snu kobietę w domu obok. Ona z kolei budzi swojego męża, a chwilę później oboje słyszą płaczącego mężczyznę, który rozpoczliwie wzywa pomocy. 04:54 W ciągu kilku minut rozdzwaniają się telefony. Przed 3.16 do biura ochrony dzwoni lekarz mieszkający w tym samym kompleksie domów, z którego wydobył się hałas. Kilkadziesiąt sekund później najbliższy sąsiad z zaściany, za której dobiegają hałasy. O 3.17 odgłosy się powtarzają, są tak podobne do pierwszych, że tej nocy prawie nikt ich od siebie nie odróżni. 05:19 O 3.19 dzwoni ktoś jeszcze, mieszkaniec domu, z którego dobiegły te dźwięki. Prosi o pomoc jednego z sąsiadów. Minutę później wzywa pogotowie, potem ochronę osiedla. O 3.22 ochroniarz dociera do jego domu przy Bash Willow Street. Na schodach widzi dobrze mu znanego mężczyznę, który niesie na rękach śmiertelnie ranną kobietę. Około 3.50 ratownicy stwierdzają jej zgon. 05:49 Za kilka godzin wiadomość o tym obiegnie cały świat. 05:53 Tym mężczyzną jest Oskar Pistorius. Większość fanów sportu na świecie wie, że Pistorius to słynny sprinter biegający na futurystycznie wyglądających protezach. Urodził się w 1986 roku. Od początku nie miał łatwo, bo okazało się, że cierpi na wadę wrodzoną o nazwie chemimelia strzałkowa, co oznacza brak kości strzałkowych. Wskutek tego jeszcze przed pierwszymi urodzinami amputowano mu obie nogi poniżej kolan. 06:23 Kiedy więc uczył się chodzić, robił to na protezach. 06:27 Matka wychowywała go jednak w przekonaniu, że niczym nie różni się od innych dzieci, z którymi regularnie grywał w rugby, water polo i tenisa. Nawet jego trener na siłowni przez pół roku nie zorientował się, że chłopak porusza się na protezach. Nosił długie spodnie, a sprawny był jak mało kto. 06:45 Podczas jednego z treningów rugby Pistorius poważnie uszkodził sobie kolano. Jako rehabilitację przed powrotem do drużyny zalecono mu bieganie. I to był właśnie ten punkt zwrotny w jego życiu, który zadecydował o tym jak ono się później potoczyło, bo oto całkiem przypadkiem okazało się, że jest po prostu stworzony do biegania. 07:06 No i miał wsparcie rodziny. Ze strony nieobecnego w domu ojca było to wsparcie finansowe i logistyczne. Natomiast ze strony wuja, który praktycznie zastępował mu rodzica, organizacyjne i życiowe. A matkę stracił, kiedy miał 15 lat. Daty jej urodzenia i śmierci wytatuował sobie zresztą na prawym ramieniu. 07:30 28 stycznia 2004 roku stanął do swojego pierwszego wyścigu na węglowych protezach biegowych zwanych blades, czyli ostrzami i przebiegł w nich dystans 100 metrów szybciej niż wynosił ówczesny rekord paralimpijski. Do uprawiania rugby już nie wrócił. Osiem miesięcy później jako siedemnastolatek zdobył w Atenach paralimpijskie złoto na 200 metrów, bijąc rekord świata. 07:55 Od 2007 roku ścigał się także z pełnosprawnymi sportowcami. Nie ukrywał, że jego głównym celem są igrzyska olimpijskie. Jednak Światowa Federacja Lekkoatletyczna uznała, że jego węglowe protezy, te słynne ostrza, dają mu nieuczciwą przewagę nad innymi biegaczami. 08:17 zamknęła mu drogę do rywalizacji na Olimpiadzie. Ale to nie był koniec, bo w maju 2008 roku nastąpił kolejny zwrot akcji i Najwyższy Sąd Sportowy przyznał z kolei rację Pistoriusowi. 08:31 A ten na Paralimpiadzie w Pekinie w 2008 roku wygrał w sprincie wszystko co było do wygrania. Zdobył złote medale za bieg na 100, 200 i 400 metrów. Wreszcie nastał ten moment, o którym marzył i 4 sierpnia 2012 roku stanął na bieżni Igrzysk Olimpijskich w Londynie jako pierwszy w historii biegacz z podwójną amputacją. Do finału na 400 metrów się nie zakwalifikował, ale to w zasadzie nie miało już znaczenia. Blade Runner stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych sportowców świata. 09:06 Miesiąc później podczas Igrzysk Paralimpijskich w Londynie zdobył dwa kolejne złote medale. Teraz miał ich w sumie sześć. Słuchacz podcastu Laboratorium Zbrodni 09:18 Wydarzenia, które dzisiaj opisujemy miały miejsce zaledwie rok po tamtych sukcesach. 26-letni Oscar Pistorius jest więc u szczytu sławy i sportowej kariery. Nic więc dziwnego, że w tamtym okresie jest również jedną z najbardziej pożądanych partii w RPA. Tabloidy z upodobaniem śledzą jego kolejne związki, najczęściej z modelkami. No i chętnie przedstawiają go jako bohatera historii o pięknych kobietach z szybkimi samochodami w tle. 09:48 Kolejną z jego partnerek została zjawiskowa 29-letnia Riva Stienkamp. Riva mieszkała w Johannesburgu. Ukończyła prawo i pracowała jako asystentka w kancelarii prawnej. Pod koniec 2011 roku złożyła wniosek o przyjęcie do adwokatury i zapowiadała, że przed trzydziestką zostanie adwokatką. 10:10 Publicznie zabierała też głos przeciw przemocy i seksualnemu wykorzystywaniu kobiet. Zachęcała tysiące swoich obserwatorów w social mediach do przerywania milczenia i wspierania kobiet dotkniętych przemocą w ich własnych społecznościach. Równolegle i naprawdę z dużym powodzeniem rozwijała karierę modelki. W 2011 roku trafiła na okładkę popularnego magazynu lifestyle'owego FHM. Została też pierwszą południowoafrykańską twarzą kosmetyków Avon. 10:42 Inteligentna, zdolna i piękna dziewczyna przyciągnęła w końcu uwagę telewizji, prowadziła na żywo pasma Fashion TV i występowała w reklamach. 10:51 W czasie, kiedy miały miejsca opisane przez nas wydarzenia, czekała na premierę nakręconego na Yamajce reality show z jej udziałem. Pierwszy odcinek miał zostać wyemitowany 16 lutego. Jej kariera wyraźnie nabierała rozpędu. 11:07 Oskara Pistoriusa poznała 4 listopada 2012 roku, dwa miesiące po Igrzyskach Paralimpijskich w Londynie. Kiedy zaczyna się ta nasza historia, są parą od zaledwie trzech miesięcy i wciąż mieszkają osobno. Ona z przyjaciółmi w Johannesburgu, on w domu przy Bash Willow Street. Pod łóżkiem w jego sypialni leży pistolet kalibru 9 mm. To nie jest zresztą żaden wyjątek. Wielu mieszkańców RPA dla bezpieczeństwa trzyma broń w domu. 11:40 Również matka Pistoriusa sypiała z pistoletem pod poduszką. 11:44 13 lutego 2013 roku Riva przyjeżdża do Pretorii i zostaje u Oscara na noc. Jeszcze tego dnia pyta obserwujący ją na Twitterze osoby, co szykują dla swoich ukochanych na walentynki. O tym, co wydarzyło się kilka godzin później, świat usłyszy w dwóch zupełnie różnych wersjach. 12:04 Według relacji Oscara Pistoriusa wyglądało to następująco. Jest środek nocy, w domu panuje upał. Pistorius budzi się i zauważa otwarte drzwi balkonowe oraz dwa pracujące na zewnątrz wentylatory. Riva leży obok, porusza się i coś do niego mówi. Pistorius wstaje, wnosi wentylatory do środka, rygluje balkon i zasuwa zasłony. W sypialni zapada niemal całkowita ciemność. Świeci tylko niewielka dioda przy telewizorze. 12:37 Pistorius podnosi z podłogi dżinsy, żeby zasłonić nimi to światełko. 12:42 Wtedy słyszy dźwięk otwieranego okna w łazience. Jego pierwsza myśl, ktoś włamał się do domu. Mógł wejść po drabinie przez okno. Pistorius wraca do łóżka, wyciąga spod niego pistolet i szepcze Rivie, żeby położyła się na podłodze i zadzwoniła na policję. Potem, bez protez, rusza krótkim korytarzem w stronę łazienki. Krzyczy do intruza, żeby się wynosił i do Rivie, żeby wzywała pomoc. Przy wejściu do łazienki milknie, żeby nie zdradzić swojej pozycji. 13:11 Sama łazienka jest pusta, natomiast zamknięte są drzwi niewielkiej kabiny z toaletą. Z wnętrza dobiega jakiś odgłos. Pistorius zezna potem, tu cytat, zanim się zorientowałem, oddałem cztery strzały w drzwi. 13:29 Dopiero po powrocie do sypialni zauważa, że Riwy nie ma w łóżku. Biegnie, wciąż na kikutach, z powrotem do łazienki próbuje otworzyć drzwi i toalety, ale są zamknięte na klucz. Wraca więc do pokoju, odsuwa zasłony, otwiera balkon i trzykrotnie woła w noc pomocy. To ten krzyk, jak twierdzi, miał obudzić sąsiadów. 13:53 Potem zakłada protez i próbuje wyważyć drzwi kopnięciem, bez skutku. Sięga po kij do krykieta i wybija w nich otwór. Przez dziurę dostrzega klucz leżący na podłodze kabiny, otwiera drzwi. Riva siedzi bezwładnie, oparta o muszlę klozetową. Nie oddycha. Dalszy ciąg tej nocy już znamy. 14:12 Taką wersję Pistorius przedstawiał od samego początku osobom, które pojawiły się w jego domu. Głównym problemem jest to, że nie jest w stanie potwierdzić tej wersji żaden inny świadek. 14:25 Prokuratura widzi tę noc zupełnie inaczej. W tej wersji nie ma żadnego intruza, jest za to kłótnia. Riva ucieka przed Pistoriusem do toalety, zabiera ze sobą telefon i zamyka drzwi na klucz. A on staje przed nimi i strzela. 14:40 Skąd ten obraz? Z zeznań sąsiadów. Mieszkanka tego samego osiedla budzi się tuż przed drugą w nocy i słyszy kobiecy głos. Coś co brzmi jak kłótnia. Nie umie rozpoznać ani słów, ani nawet języka, ale hałas jest na tyle uporczywy, że kobieta nakrywa głowę poduszką próbując z powrotem zasnąć. 15:02 Małżeństwo z sąsiedniego osiedla, niespełna 180 metrów od domu Pisteriusa, zeznaje z kolei, że obudziły ich krzyki kobiety. Świadkini powie przed sądem, że były to krzyki mrożące krew w żyłach. Po tym oboje żona i mąż usłyszeli strzały, zaś sąsiadka mieszkająca 80 metrów od miejsca zbrodni słyszy serię huków. kilka minut później czyjś kłośny krzyk, a wreszcie męskie wołanie o pomoc. Kolejność ma tu znaczenie fundamentalne. 15:32 Jeśli kobieta krzyczała, zanim padły strzały, wersja o intruzie się sypie. 15:39 3 marca 2014 roku rusza proces. Pierwszy w historii RPA częściowo transmitowany na żywo w telewizji. Kamery nie pokazują wszystkich świadków, ale dźwięk z sali sądowej płynie w świat w całości. Na sali nie ma ławy przysięgłych. W RPA o winie rozstrzyga sędzia wspierane przez dwoje ławników. 16:02 Sprawę prowadzi sędzia Tokozile Masipa. Oskarżycielem jest Herinel, obrońcą Barry Roo. Stawka jest najwyższa z możliwych. Za morderstwo z premedytacją grozi w tym kraju dożywocie. 16:16 Prokuratura ma świadków, którzy tamtej nocy słyszeli dochodzące z domu Pistoriusa odgłosy. Ma też coś więcej. Zbieraną po okruchu historię bardzo różniącą się od tej, którą opisywały media w czasach jego sportowych ciągówów. 16:32 Wśród świadków oskarżenia w sprawie zabójstwa Reevy Stienkamp zeznaje Samantha Taylor, dziewczyna z którą Pistoriusz związany był do listopada 2012 roku. Mówi sądowi, że w czasie kiedy byli w związku zwyczajnie się go bała. 16:48 Opisuje jak we wrześniu 2012 roku policja zatrzymała ich w okolicach Johannesburga za przekroczenie prędkości. Funkcjonariusz zauważył wówczas pistolet Pistoriusa leżący na siedzeniu i sięgnął po niego. Następnie go rozładował i zwrócił siedzącemu za kółkiem Pistoriusowi. A ten oburzył się tym, że policjant bez pozwolenia dotknął jego broni i Samanta Taylor opowiada też, że po jednym z jego napadów furii ukryła przed nim jego pistolet. 17:32 Są też i inne incydenty z bronią. Ostatni z nich ma miejsce na miesiąc przed zabójstwem Reevy w styczniu 2013 roku. Elegancka restauracja Tasha w Johannesburgu pełna gości w porze lunchu. Pistorius prosi znajomego, żeby podał mu broń pod stołem. Po chwili pada strzał. Kula wybija dziurę w podłodze tuż przy stopie siedzącego obok znajomego boksera. W W ogólnym zamieszaniu Pisterius przeprasza, pyta czy nikomu nic się nie stało i prosi przyjaciela, żeby winę za ten wypadek wziął na siebie. 18:06 Jak się można domyślać, dlatego że w jego kartotece nazbierało się już trochę za dużo tych incydentów z bronią palną. 18:13 W 2012 roku w wywiadzie dla brytyjskiego tabloidu Daily Mail Pistorius przyznaje, że sypia z pistoletem, karabinem, kijem bejsbolowym i kijem do krykieta w zasięgu ręki, bo boi się włamywaczy. Instruktor strzelectwa zeznaje podczas procesu, że w chwili śmierci Reevy sportowiec był w trakcie kupowania sześciu kolejnych sztuk broni. 18:40 Ale to nie wszystko. Jak się później okaże, poza incydentami z bronią, Oscar Pistorius miał na koncie również zdarzenia natury domowej. Jak to lakonicznie ujęła policja w odświadczeniu wydanym po zabójstwie Liwy. Nie podała wówczas żadnych szczegółów, ale one stopniowo zaczęły wyciekać. 18:59 Po raz pierwszy dają znać o sobie na długo przed opisywanymi zdarzeniami, bo już we wrześniu 2009 roku. Podczas przyjęcia w swoim domu Pistorius gwałtownie kłóci się ze swoją ówczesną dziewczyną. Jest tak wściekły, że wyrzuca wszystkich gości za próg. Kiedy jedna z koleżanek niespodziewanie wraca po torebkę i kluczyki do samochodu, gospodarz próbuje zatrzasnąć drzwi i silnie uderza w nie pięścią. Wtedy górny panel drzwi, albo też część framugi, tego do końca nie ustalono, pęka i odpada, a następnie rani dziewczynę w nogę. 19:38 Resztę tej nocy Pistorius spędza w areszcie. Zarzut napaści prokuratura wycofuje miesiąc później. 19:45 Sprawa wraca jednak jako spór cywilny, który ciągnie się przez kolejne lata. Sportowiec nie przyznaje się do winy. Ugodę z poszkodowaną dziewczyną zawiera dopiero w grudniu 2013 roku, dwa miesiące przed rozpoczęciem się procesu o morderstwo. Prawnicy przekonują Pistoriusa, że nie może jednocześnie prowadzić sprawy cywilnej i karnej, więc lepiej zamknąć tę pierwszą i skupić się na obronie w drugiej sprawie. 20:10 A i w tej drugiej sprawie sytuacja nie wygląda dla Pistoriusa, delikatnie mówiąc, najlepiej. Na sali sądowej prokurator odczytuje fragmenty korespondencji, jaką oskarżony prowadził z Riewą Stienkamp. I tu trzeba uczciwie powiedzieć, że zdecydowana większość z ponad tysiąca wiadomości, jakie tych dwoje wysłało do siebie, Miało charakter zdecydowanie czuły albo neutralny. Pisali do siebie per aniołku czy kochanie, planowali jak wspólnie będą spędzać czas. 20:44 Kiedy się kłócili, Riva starała się tłumaczyć to raczej jako poszukiwanie równowagi na nowym dla nich obojga gruncie. 20:54 Jednak 27 stycznia 2013 roku, czyli mniej niż trzy tygodnie przed jej śmiercią, Stienkamp napisała do Pisteriusa coś niepokojącego, co zelektryzowało widzów na sali sądowej. W reakcji na jego napady złości i zazdrości odparła, tu cytat, czasem się ciebie boję tego jak na mnie naskakujesz i jak reagujesz. 21:18 I tu należy bardzo wyraźnie zaznaczyć, że to jeszcze nie jest żaden dowód winy. To jedynie sugestia, że Pistorius ma gwałtowne usposobienie i może mieć problemy z kontrolowaniem agresji, o czym też świadczą inne wymienione tu przez nas wydarzenia. Żeby to jednak stwierdzić z całą pewnością, trzeba dysponować rzetelnymi wynikami badań psychologicznych i psychiatrycznych, przeprowadzonych przez biegłych sądowych. 21:48 O tym opowiemy jednak nieco później. 21:51 Tak więc, żeby wygrać tę sprawę, prokuratura musi precyzyjnie zrekonstruować to, co naprawdę wderzyło się w łazience domu przy Bushwillow Street. Kluczem do tego są ślady po kulach pozostawione na drzwiach i ścianach toalety. Słuchasz podcastu Laboratorium Zbrodni. 22:09 12 marca 2014 roku na sali sądowej w Pretorii pojawia się najważniejszy z dowodów rzeczowych w tym procesie, czyli wspomniane już drzwi toalety z domu Oskara Pistoriusa z czterema otworami po pociskach, zdemontowane przez techników kryminalistycznych, przewiezione do sądu i ustawione na sali wraz z repliką kabiny, w której zginęła Riva. 22:34 Pamiętają Państwo opowieść Pistoriusa, według której po oddaniu strzałów miał on włożyć protezy i próbować wyważyć drzwi do toalety kopniakiem, a potem wybić w nich dziurę kijem do krykieta? 22:46 Przed drzwiami staje Johannes Fermielen, pułkownik policji i specjalista kryminalistyki. W rękach trzyma kij do krykieta. Ten sam, który trzymał wówczas Pistorius. Fermielen klęka i pokazuje sądowi swoje kluczowe ustalenie. Ślady uderzeń kija są na drzwiach umieszczone zbyt nisko, jak na mężczyznę, który stoi na protezach. Ich pozycja odpowiada raczej wzrostowi osoby, która stoi bez protez na kikutach, czyli mniej więcej tej wysokości, z której padły strzały. 23:24 Prokurator dowodzi w ten sposób, że Pistoriusz skłamał. 23:28 Obrona kontratakuje. Adwokat Barry Ryu prosi biegłego, żeby uklęknął i uniósł stopy nad podłogę, tak jak musiałby balansować człowiek z nogami amputowanymi poniżej kolan. Fermialen się chwieje. O to właśnie chodziło. Zdaniem obrony ktoś na kikutach nie utrzymałby równowagi, wymachując kijem. Biegły odpowiada spokojnie. Skoro oskarżony miał dość równowagi, żeby strzelać, miał jej też dość, żeby wyważyć drzwi. 23:57 Ta potyczka to jednak dopiero przygrywka. Prawdziwa rekonstrukcja tego co stało się w toalecie wciąż jest przed nami. I tu należałoby wyjaśnić jak w ogóle odtwarza się przebieg strzelaniny ze śladów fizycznych. 24:11 Żeby ustalić gdzie stał strzelec i z jakiej wysokości oddał strzał trzeba wyznaczyć linię przechodzącą przez otwór w drzwiach i biegnącą dalej do kabiny. Pewną wskazówką co do przebiegu tej linii w trójwymiarowej przestrzeni jest sam kształt tej dziury. Pocisk uderzający w płytę prostopadle zostawia otwór okrągły, ale im ostrzejszy kąt, tym mocniej otwór rozciąga się w kształt elipsy. 24:39 Co ciekawe, specjaliści kryminalistyki już od niemal stu lat korzystają z metody opierającej się na podobnej zasadzie i wcale nie została ona opracowana z myślą o pociskach. Otóż w latach 30. XX wieku francuski lekarz sądowy Wiktor Baltazar stworzył ją w celu analizy plam krwi. Doszedł wówczas do wniosku, że kropla, która upada na podłogę pod kątem, Rozmazuje się w kształt elipsy. Z pomocą przychodzi tu zaskakująco prosta matematyka. 25:12 Wystarczy podzielić szerokość elipsy przez jej długość, a otrzymany stosunek przekłada się wprost przez funkcję sinus na kąt uderzenia. Idealne koło to strzał prostopadły. Im chudrze elipsa, tym ostrzejszy kąt. 25:26 Ta metoda ma jednak pewną słabość. Działa tym gorzej, im bliżej kąta prostego padł strzał. Ślady po pociskach wystrzelonych mniej więcej prostopadle są praktycznie nie do odróżnienia od siebie, a drobny błąd pomiaru przekłada się wtedy na duży błąd w obliczeniach. W praktyce badacze zalecają ją tylko dla wyraźnie skośnych strzałów, no i wynik zależy od rodzaju amunicji i od materiałów, który trafił pocisk. 25:56 Podstawą rekonstrukcji jest więc co innego. Pary punktów. Dwa punkty jednoznacznie wyznaczają prostą. To geometria ze szkoły podstawowej. Nazywa się to metodą sądowania. Drzwi mają swoją grubość, więc każdy przestrzał od razu daje parę. Otwór wlotowy i wylotowy. Przetyka się przez niego cienki, sztywny pręt, stabilizowany plastikowymi stożkami centrującymi. 26:23 I ten pręt wskazuje kierunek lotu pocisku. Jest tylko jeden mały haczyk. Precyzja rośnie wraz z odległością między punktami. Kilka centymetrów grubości drzwi to bardzo krótka baza pomiarowa. Trochę jak celowanie z linijki. Dlatego prawdziwym skarbem jest ślad wtórny, np. odbicie pocisku od ściany za drzwiami. Wtedy prosta biegnie przez dwa odległe od siebie punkty i błąd pomiaru gwałtownie maleje. 26:54 Ktoś mógłby zaprotestować, przecież pocisk wcale nie leci idealnie prosto, tylko opada pod wpływem grawitacji. No to jest oczywiście prawda, ale w skali pokoju ten spadek liczy się w milimetrach. Badacze utrzymują, że dla typowej broni tor pocisku można traktować jak linię prostą przez co najmniej 9-18 metrów lotu, a według części opracowań nawet do 30 metrów. 27:25 Jest za to inna pułapka, nieco mniej oczywista. Sama przeszkoda. Pocisk, który przebija jakiś materiał może zmienić kierunek i prosta już za drzwiami nie musi być idealnym przedłużeniem prostej przed nimi. Odchylenie jest na ogół tym większe, im ostrzejszy był kąt uderzenia, z im gęstszego i grubszego materiału zrobiona była przeszkoda oraz im lżejszy był pocisk. Przy strzale oddanym niemal prostopadle w cienką płytę efekt jest na szczęście minimalny, ale rzetelny biegły musi go uwzględnić zanim przedłuży linię dalej za przeszkodę. 28:03 Pręt jest krótki, więc wyznaczoną prostą przedłuża się laserem mocowanym na jego końcu z wiązką ustawioną dokładnie wzdłuż osi pręta. Skierowana jest w stronę, z której pocisk przyleciał, a więc wskazuje miejsce, w którym mogła znajdować się lufa. W ten sposób dla każdego pocisku powstaje jedna linia prosta. Jeśli więc strzałów było więcej, to punkt, w którym się przetnął zdradzi pozycję strzelca, w tym przypadku jego odległość od drzwi, wzrost i kąt z jakiego zostały oddane. 28:34 Całą taką scenę dokumentuje się skanerem 3D. 28:37 Żeby przetestować wiarygodność opisanych tu metod rekonstrukcji, holenderscy badacze z Narodowego Instytutu Kryminalistyki w 2016 roku przeprowadzili szereg eksperymentów. A mówiąc dosłownie, raz za razem ostrzelali pod różnymi kątami trzy typowe dla domowych warunków materiały, a mianowicie płytę gipsowo-kartonową, płytę MDF i blachę. Potem poprosili sześcioro specjalistów balistyki o odtworzenie trajektorii lotu pocisków, za pomocą metod szeroko stosowanych w kryminalistyce. 29:11 Następnie porównali uzyskane przez nich wyniki z własnymi, precyzyjnymi pomiarami wykonanymi podczas eksperymentów. 29:19 Wynik w większości sytuacji najlepiej sprawdziła się metoda sondowania, czyli pręt plus laser. Metoda pomiaru elipsy wygrywa z nią tylko przy najostrzejszych kątach i właśnie dlatego pręty i lasery to dziś złoty standard. To jest jednak dopiero połowa danych. Cała reszta to zapis w postaci ran postrzałowych w ciele ofiary. Patomorfolog w protokole sekcji opisuje więc wlot, wylot i kanał rany oraz kierunek i kąt. 29:50 Jak może Państwo pamiętają z odcinka o sprawie Kim Wall zamordowanej w łodzi podwodnej, medycyna sądowa potrafi całkiem precyzyjnie odczytać ze zwłok przebieg zdarzeń. 30:02 Ciało jest przy tym łaskawsze dla rekonstrukcji niż mogłoby się to wydawać. Badania na modelach tkanek pokazują, że przy krótkich kanałach ran, takich o długości liczącej do około 10 cm, pocisk z pistoletu praktycznie nie zbacza z kursu. Dopiero na dłuższym dystansie przez tkanki jego tor zaczyna się wyginać w mniej przewidywalny sposób. Nałożenie na siebie obu zestawów danych, czyli danych na temat geometrii strzałów i geometrii ran, pozwola ustalić w jakiej pozycji znajdował się trafiony człowiek przy każdym kolejnym strzale. 30:44 To trochę jak cofanie filmu klatka po klatce. Każda para, otwór rana to jedna zatrzymana klatka z tamtej chwili. 30:53 No i tu kończą się możliwości odtworzenia przebiegu zdarzeń. Geometria podpowiada, gdzie stał strzelec, jak był wysoki, no ale nie precyzuje w jakiej kolejności padły strzały, ani z jakim zamiarem je oddał. To otwiera pole do interpretacji dla biegłych sądowych, a więc jest niejako zaproszeniem do bitwy między oskarżeniem i obroną. Słuchasz podcastu Laboratorium Zbrodni 31:19 Rekonstrukcję strzałów w domu Pistoriusa przeprowadził kapitan Christian Mangena. Policyjny biegły do spraw balistyki. Zabrał przestrzelone drzwi z sądowego magazynu, złożył je i zawiesił z powrotem w łazience Pistoriusa w oryginalnej framudze. Przez otwory przeprowadził, zgodnie z zasadami, Cienkie pręty, a na pręty nałożył lasery. Trzy pociski, jak się przekonał, trafiły Rive. Jeden chybił, ale zostawił ślady na ścianie kabiny. 31:52 A to dało biegłemu dodatkowe punkty odniesienia. Zmierzył samego Pistoriusa, raz z protezami, raz bez nich. Przeanalizował też zdjęcia z sekcji zwłok, położenie ran na biodrze, ramieniu, dłoni i głowie Rive'y. 32:08 Sądowi przedstawił następującą scenę. Strzały padły z odległości około 2 metrów 20 centymetrów od drzwi pod lekko opadającym kątem. Otwory znalazły się na wysokości około metra. Strzelec najpewniej nie miał na sobie protest, co akurat zgadza się z wersją oskarżonego. Reszta już nie. 32:28 Według Mangeny, który testował różne pozycje osoby znajdującej się w toalecie, w chwili pierwszego strzału Riva stała tuż za drzwiami i zwrócona twarzą w ich stronę. Pierwszy pocisk trafił ją w prawe biodro. Osunęła się na stojak na czasopisma stojący obok muszli klozetowej. Kolejne strzały padły, kiedy była już nisko w pozycji siedzącej lub półsiedzącej. Kabina jest tak ciasna, że pociski niemal nie miały szans ją ominąć. 33:00 Nie miała gdzie się schować, skrzyżowała więc ręce nad głową, próbując się osłonić. Wtedy jedna z kul przebiła jej dłoń i trafiła w czaszkę, inna dosięgła ramienia. Odpryski od rykoszetu posiniaczyły jej plecy. 33:15 Na koniec Mangena stawia hipotezę. Tor pierwszego pocisku pasuje tylko do osoby stojącej, tory pozostałych tylko do osoby siedzącej nisko na stojaku. Ciało nie zmienia pozycji w ułamku sekundy, a skoro tak, to między pierwszym strzałem a trzema kolejnymi musiała być przerwa. Wystarczająco długa, żeby Riva zdążyła krzyknąć. Na sali sądowej to oświadczenie zabrzmiało niemal jak wyrok. 33:43 Ale obrońcy Pistoriusa nie składają broni. Na miejscu dla świadków zasiada biegły Roger Dixon, geolog, przez 18 lat szef działu analizy materiałów w policyjnym laboratorium kryminalistycznym w Pretorii. Przygotowana przez niego rekonstrukcja zdarzeń brzmi zupełnie inaczej niż ta, którą przedstawił Mangena. Według Dicksona Riva nie stała twarzą do drzwi, tylko pod kątem do nich, a trzy pociski trafiły ją już w trakcie upadku. 34:16 Jeśli tak było, między strzałami nie było żadnej przerwy, ani chwili na krzyk. 34:22 Prokurator Herinel rozkłada to zeznanie na części. Przywołuje zaprezentowane przez obronę zdjęcie, które miało ilustrować co sąsiedzi mogli nocą zobaczyć w oknie łazienki. Tyle, że pozował do niego model o wzroście zupełnie innym niż Pistorius na Kikutach. Biegły Dixon przyznaje, że przeoczył to, a kiedy opisując ślady na ciele ofiary mówi w moim laickim rozumieniu, no wówczas prokurator natychmiast to podchwytuje. Skoro sam nazywa się pan laikiem, to widzi pan jak nieodpowiedzialne jest wyciąganie wniosków spoza własnej dziedziny. 34:58 Obrona ma też odpowiedź na zeznania pułkownika Fermielena na temat zaatakowania drzwi i łazienki kijem do krykieta. Doktor Jerry Fersfeld, chirurg ortopeda, który operował pistoriusa w dzieciństwie twierdzi, że bez protest jego pacjent jest niestabilny, a w ciemności musi się czegoś trzymać, żeby w ogóle móc się przemieszczać. 35:21 Zdaniem Versfelta jest mało prawdopodobne, żeby człowiek stojący na kikutach zdołał uderzać kijem do krykieta w drzwi. Czyli dokładnie odwrotnie niż ustalił biegły policyjny. Prokurator Nell odpowiada jednym pytaniem. Skoro pański pacjent tak często upada, to jak to możliwe, że tamtej nocy, idąc po ciemku z bronią w ręku na kikutach, nie upada ani razu? 35:46 W hipotezę przerwy między pierwszym strzałem a kolejnymi uderza z kolei patolog Jan Bota. Cztery strzały mogły paść nawet w cztery sekundy, a przy tak szybkiej sekwencji jest wysoce nieprawdopodobne, żeby ofiara zdążyła krzyknąć. Przy tym Bota uczciwie zastrzega, że nie jest biegłym w dziedzinie balistyki. 36:08 Tyle, że cały ten spór o to, czy Rywa krzyknęła, czy nie, opiera się na tym, co usłyszeli, albo byli pewni, że usłyszeli świadkowie. Zanim sąd go rozstrzygnie, trzeba zapytać, co człowiek wyrwany ze snu w środku nocy naprawdę słyszy. Czy to był faktycznie krzyk? A jeśli tak, to czy pochodził od kobiety, czy może od mężczyzny? 36:30 Spójrzmy na to od strony akustyki. Fala dźwiękowa rozchodzi się we wszystkich kierunkach, więc jej energia rozkłada się na powierzchnię coraz większej sfery. Każde podwojenie odległości od źródła ścina poziom dźwięku o blisko 6 dB, a po drodze do ucha świadka dźwięk musi jeszcze przejść przez mur i zamknięte okno. A każda taka przegroda zabiera kolejne decybele. To, co po niespełna 180 metrach dociera do cudzej sypialni na sąsiednim osiedlu, jest już pozbawionym szczegółów i wyciszonym strzępem oryginału. 37:08 Kolejne przekształcenia zachodzą w głowie słuchacza. Ludzki słuch nie działa jak mikrofon, który biernie rejestruje sygnał. Z tego co dotarło, mózg rekonstruuje resztę i uzupełnia luki tym, czego się spodziewa. Dlatego dwoje ludzi może usłyszeć ten sam dźwięk i wywnioskować z niego dwie zupełnie różne rzeczy. 37:28 I właśnie o tym opowiada na sali sądowej inżynier akustyk Iwan Lin, świadek obrony. Wniosek z jego pomiarów, jeżeli krzyk dobiegał z zamkniętej kabiny toalety, to z odległości niespełna 180 metrów jest bardzo, ale to bardzo mało prawdopodobne, żeby słuchacz w ogóle go usłyszał, a tym bardziej, żeby wiarygodnie rozpoznał jego źródło. Gdyby krzyk rozległ się z otwartej łazienki, no to co innego. Wtedy w pewnych warunkach mógłby być słyszalny. 38:01 Sama percepcja, dodaje Lin, jest subiektywna. To sąd musi tutaj rozstrzygnąć, czy ktoś z takiej odległości mógłby odczytać w krzyku emocje albo odróżnić głos kobiety od głosu mężczyzny. 38:15 Świadczą o tym testy dźwiękowe wykonane na zlecenie obrońców Pistoriusa. Pracownik strzelnicy, na której je prowadzono, pomylił uderzenie kija do krykieta w drzwi z odgłosem wystrzału. A jedna ze świadkiń, ta sama sąsiadka, która tamtej nocy tuż przed drugą słyszała odgłosy kłótni, Była pewna, że słyszy głośno płaczącą kobietę. O tym, że płakał wtedy oskarżony powiedział jej dopiero mąż. Sąd odnotowuje później, że nie ustalono skąd właściwie on sam to wiedział. 38:48 Słuchasz podcastu Laboratorium Zbrodni 38:51 Wróćmy teraz do procesu, bo oto po zeznaniach biegłych obu stron sąd ma przed sobą dwie wykluczające się rekonstrukcje tej samej nocy. No i świadków, których zeznaniom właściwie nie można ufać bez zastrzeżeń. Wreszcie zaczyna zeznawać sam oskarżony, no i robi to przez długie siedem dni. 39:13 W przesłuchaniu głównym, prowadzonym przez własnego adwokata, jest opanowany i logiczny. Wszystko zmienia się, kiedy pytania zaczyna zadawać prokurator Nell. Wersja Pisteriusa zaczyna się rozjeżdżać. Najpierw oddał strzały ze strachu, zanim zdążył pomyśleć. Potem strzelił, bo był przekonany, że ktoś wychodzi z toalety, żeby go zaatakować. I wreszcie w ogóle nie zamierzał strzelać do nikogo, nawet do intruza. Broń wypaliła przypadkowo. 39:40 Nell sięga też po zdjęcie z sekcji zwłok, pokazuje rany głowy Reevy. Pistorius odmawia spojrzenia. Nie będzie patrzył na obraz, który go dręczy. W trakcie przesłuchania wielokrotnie się załamuje i płacze. Prokurator widzi w tym taktykę i mówi to wprost. Oskarżony używa emocji jako ucieczki. Płacze wtedy, kiedy jego wersja staje się nieprawdopodobna. 40:04 Sąd oceni go później jako świadka bardzo słabego i odpowiadającego wymijająco. Takiego, który nie słucha uważnie pytań i bardziej martwi się skutkami odpowiedzi niż samym pytaniem. No ale słaby świadek to jeszcze nie to samo, co człowiek winny morderstw. 40:20 12 maja 2014 roku obrona wzywa na świadka psychiatrę sądową, dr Meryl Forster. Diagnozuje ona u oskarżonego zespół lęku uogólnionego, którego korzenie sięgają dzieciństwa. Dokładnie momentu amputacji nóg w wieku niemowlęcym oraz wpływu matki, która uczyła dzieci, że świat na zewnątrz jest wyjątkowo groźny. 40:45 Podczas przesłuchania prokurator Nell dopytuje z naciskiem, czy osoba z takimi zaburzeniami i dostępem do broni bywa niebezpieczna dla otoczenia. Forster odpowiada, że tak i wtedy Nell żąda skierowania oskarżonego na obserwację psychiatryczną. 41:02 Miesiąc później, 30 czerwca, prokurator odczytuje wnioski panelu biegłych z tej obserwacji. A mówią one o tym, że w chwili czynu Pistorius nie cierpiał na chorobę psychiczną znoszącą odpowiedzialność karną i był zdolny rozpoznać bezprawność swojego czynu. Diagnoza nie jest więc dla niego żadnym usprawiedliwieniem. 41:26 Wreszcie we wrześniu 2014 roku sędzia Masipa rozstrzyga spór, który zdominował cały proces. Kto właściwie krzyczał tamtej nocy? Fundamentem dla tej odpowiedzi są dwa zestawy danych. Bilingi telefoniczne i protokół sekcji zwłok. 41:43 Sąsiedzi Pistoriusa, dzwoniąc tamtej nocy po pomoc i do biur ochrony, pozostawili w sieciach komórkowych dokładne znaczniki czasu. Z tych zapisów można odtworzyć przebieg zdarzeń niemal sekunda po sekundzie. Kiedy padły strzały, kiedy rozległy się krzyki, a kiedy huki, które obudzeni świadkowie usłyszeli o 3.17.00. 42:05 Bezsporne jest to, że padły dokładnie cztery strzały. Tymczasem część świadków słyszała ich więcej albo mniej. Obrona zwróciła uwagę i tego nikt nie zakwestionował, że uderzenia kija do krykieta w drzwi brzmią łudząco podobnie do wystrzałów. 42:22 Wniosek sądu, część tak zwanych strzałów z zeznań świadków to w rzeczywistości uderzenia kija, którym Pistorius wybijał otwór w drzwiach. Tak więc te drugie odgłosy z 3.17, których jak mówiliśmy na samym początku prawie nikt tej nocy nie odróżnił od pierwszych, to było właśnie to. 42:43 Drugim filarem jest medycyna. Profesor Gerd Seiman, patolog, który przeprowadził sekcję zwłoku, ustalił, że strzały padły w szybkiej sekwencji, jeden po drugim, a rana głowy natychmiast odebrała Rivie przytomność. Ofiara nie mogła więc kilka razy krzyknąć, ani między strzałami, ani po nich. A skoro krzyki rozległy się już po strzałach, to mogła krzyczeć tylko jedna osoba, Pistorius. Sędzia stwierdziła, że świadkowie przekonani, iż słyszeli przerażoną kobietę, po prostu źle zapamiętali fakty. 43:16 W tej sytuacji wersja oskarżonego, że krzyczał on sam, kiedy zrozumiał co właściwie zrobił, pasuje do chronologii. Sąd nie twierdzi, że jest ona prawdziwa. Uznaje natomiast coś, co w prawie karnym RPA wystarczy do wydania wyroku. Ta wersja może być w rozsądny sposób prawdziwa. Nawet oskarżony, który plącze się w zeznaniach, nie może zostać skazany, jeśli jego wersji nie da się wykluczyć ponad rozsądną wątpliwość. 43:50 W przypadku tego wyroku zostaje przy tym lista pytań bez odpowiedzi. Sama sędzia przyznaje, że jesteśmy tu skazani na domysły. Dlaczego Pisterius nie upewnił się, gdzie jest Riva, zanim ruszył z bronią do łazienki? Dlaczego ona z telefonem przy sobie, słysząc podobno jego krzyki, nie odezwała się ani słowem i nie zadzwoniła na policję? I dlaczego padły aż cztery strzały, a nie jeden? 44:14 Dalsze rozumowanie jest już proste. Sąd przyjmuje, że oskarżony naprawdę wierzył, iż Riva jest w sypialni, a za drzwiami toalety stoi intruz. A skoro tak, to nie miał zamiaru jej zabić. Działał za to niedbale. Strzelał w drzwi ciasnej kabiny, wiedząc, że ktoś za nimi jest. Werdykt? W sprawie morderstwa Pistorius zostaje uniewinniony. Sąd uznaje go natomiast za winnego, nieumyślnego zabójstwa. 44:45 Rozliczone zostają też stare incydenty z bronią. Strzał przez Szyberda, uniewinniony, bo dwoje świadków oskarżenia zeznało sprzecznie, a jedno z nich zostało w dodatku przyłapane na kłamstwie. Strzał w restauracji Taschas, winny lekko myślnego narażenia ludzi. Posiadanie bez licencji amunicji znalezionej w jego domu, uniewinniony. Miesiąc później sąd ogłasza karę, 5 lat pozbawienia wolności. Rodzina Riwy jest zszokowana łagodnością wyroku. 45:15 Media szaleją. 45:21 Prokuratura nie zamierza na tym poprzestać. Sięgnie po procedurę, która nie podważa ustalonych faktów, ale pozwala sprawdzić coś innego. Czy z tych faktów sąd wyciągnął właściwe wnioski prawne? Rozstrzygnie to apelacja. 45:37 Nieco ponad rok później, 3 grudnia 2015 roku sąd apelacyjny wraca z jednym fundamentalnym pytaniem. Czy z przedstawionych wcześniej faktów sąd pierwszej instancji wyciągnął właściwy wniosek prawny na temat tego z jakim zamiarem oskarżony chwycił pistolet i strzelił z niego aż cztery razy? 45:56 W sprawie karnym RPA zabójstwo można popełnić z zamiarem bezpośrednim, czyli chcąc kogoś zabić, albo z tak zwanym zamiarem ewentualnym, czyli sprawca przewiduje, że ktoś może zginąć, a mimo to działa dalej, godząc się na tę możliwość. 46:14 W procesie pierwszej instancji sędzia Masipa uznała, że skoro Pistorius szczerze wierzył, iż jego życiu zagraża intrus stojący za drzwiami, a nie Riva, to nie mógł przewidzieć, że zabije właśnie ją. No a to wyklucza podjęcie decyzji. Sąd apelacyjny odpowiada, to nieporozumienie. Zamiar ewentualny nie wymaga, żeby sprawca wiedział, kim jest jego ofiara. Wymaga tylko, żeby przewidział, że ktokolwiek jest za drzwiami i ten ktoś może zginąć, no i mimo tego strzelił. 46:44 Dla ilustracji przywołuje przykład podręcznikowy, czyli człowiek, który podkłada bombę w zatłoczonym miejscu nie zna nazwisk swoich przyszłych ofiar, a mimo to odpowiada za ich zamierzone zabójstwo. Tożsamość nie ma tu żadnego znaczenia prawnego. 47:00 I tu sąd apelacyjny wraca do dowodu, który w wyroku sędzi Masipy pojawił się, ale zniknął w najważniejszym momencie. Do rekonstrukcji z drzwiami przeprowadzony przez kapitana Mangenę. Sama sędzia nazwała jego zeznanie szczególnie użytecznym, a mimo to oceniając zamiar skarżonego w ogóle go nie uwzględniła. 47:22 Sąd apelacyjny wylicza, co z tej rekonstrukcji wynikało. Kabina toalety była tak ciasna, że strzały niemal nie mogły nie trafić stojącej w niej osoby. Ucieczki nie było. W dodatku warto podkreślić fakt, że użyta amunicja została zaprojektowana tak, żeby przebić drewniane drzwi i dopiero po trafieniu w ciało rozerwać się i siać w jego wnętrzu maksymalne spustoszenie. A mimo to człowiek przeszkolony w posługiwaniu się bronią nie oddał ani jednego strzału ostrzegawczego. 47:59 Do tego dochodzi jeszcze jedno. Przez cały proces wersja oskarżonego co do tego, dlaczego w ogóle strzelił, zmieniała się. Sąd apelacyjny podsumowuje to jednym zdaniem. Tak naprawdę nikt nie wie, jakie jest jego wyjaśnienie oddania strzałów, które okazały się śmiertelne. 48:17 Wszystkie te analizy prowadzą do jednego wniosku. Dowody wystarczą do potwierdzenia zamiaru ewentualnego. Skazanie za zabójstwo nieumyślne zostaje więc uchylone przez sąd apelacyjny. W jego miejsce wchodzi wyrok za morderstwo. Sprawa zostaje odesłana do sądu pierwszej instancji, żeby ustalił nową karę. 48:40 Podczas tego ponownego procesu, latem 2016 roku, świat zobaczy Blade Runnera, Oscara Pistoriusa, jak na prośbę swojego obrońcy zdejmuje protezy, kładzie je na podłodze sali sądowej, po czym przechadza się na kikutach. Przez lata publiczność znała mężczyznę o wzroście 1,84 m. Teraz mierzy on zaledwie 1,50 m. Ten widok sprawia, że nie jedno serce mięknie, ale fakty są nieubłagane. Dokładnie tyle miał wzrostu, kiedy zabił Riven Stinkamp. 49:13 W trakcie tej samej rozprawy ojciec Riwy, zeznając, sugeruje, że tamtej nocy między jego córką a jej partnerem doszło do kłótni. Sąd przerywa mu i stwierdza wprost, że nie ma na to żadnego dowodu. Podobnie jak nie ma dowodu na to, że w związku Pistoriusa i Stienkamp dochodziło do przemocy. Gdyby taki dowód istniał, byłby okolicznością zdecydowanie obciążającą. 49:39 6 lipca 2016 roku zapada wyrok. 6 lat pozbawienia wolności. Znowu szokująco mało. Prokuratura odwołuje się po raz trzeci. Sąd apelacyjny uznaje karę za rażąco zaniżoną. Skoro oskarżony nigdy nie wyjaśnił, dlaczego strzelił 4 razy w drzwi, Trudno mówić o pełnym zrozumieniu wagi własnego czynu. 24 listopada 2017 roku sąd podnosi wyrok do 13 lat i 5 miesięcy, wliczając w to karę już odbytą. 50:12 24 listopada 2023 roku Pistorius dostaje zgodę na zwolnienie warunkowe. Wychodzi z więzienia po niespełna 11 latach odsiadki 5 stycznia 2024 roku. Pozostaje pod ścisłym nadzorem, który potrwa do 5 grudnia 2029 roku. 50:32 czyli do dnia, w którym formalnie skończy się jego kara. Obecnie odbywa ją zamknięty w willi swojego wuja na zamkniętym osiedlu w Pretorii. A o tym, dlaczego wtedy strzelał, prawdopodobnie nie dowiemy się już nigdy. 50:49 I to jest tyle na dziś. Bardzo Państwu dziękujemy za wysłuchanie tego odcinka Laboratorium Zbrodni. 50:55 A jeśli spodobała się Państwu ta historia, no to bardzo prosimy o zasubskrybowanie naszego podcastu i wystawienie nam oceny tam, gdzie Państwo nas akurat słuchają, a to bardzo nam pomoże dotrzeć do kolejnych osób, do kolejnych słuchaczy. 51:12 Kolejne odcinki znajdą Państwo w każdy piątek na Spotify, na stronie Polskiego Radia, no i wszędzie tam, gdzie lubią Państwo słuchać podcastów. Oczywiście zachęcamy też do sięgnięcia po poprzednie odcinki tej serii. 51:25 A teraz do usłyszenia. 51:28 Laboratorium Zbrodni. Nauka w służbie kryminalistyki. 51:32 To był podcast Aleksandry i Piotra Stanisławskich, twórców Crazy Nauki. 51:40 To był podcast Polskiego Radia. Więcej naszych podcastów znajdziesz na polskieradio.pl i we wszystkich innych miejscach, gdzie słuchasz podcastów.